İnsan bazen hayat telaşesinin ardına saklıyor acılarını...

Yemek yiyorsun, geziyorsun, arkadaşlarınla buluşuyorsun, hatta gülüyorsun da. Sonra ansızın bir göz dalmasıyla gelen nötrleşme…O an anlıyorsun, bir şeylerin eksik olduğunu ve yolunda gitmediğini. Ve hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsun. Ama aslında hiçbir şey eskisi gibi olmuyor.

Sakladığın acı, kalabalıkların içinde suskun duruyor; kimse görmüyor, sen bile bazen unutuyorsun varlığını. Ama en beklemediğin anda, en sıradan anda kendini hatırlatıyor. O an kendine soruyorsun; “Ben neyi örtüyorum, yoksa kendimi mi?”

Kalabalığın içinde sessizleşiyorsun. Gülüşler devam ediyor ama içinden biri eksiliyor. Ve fark ediyorsun ki meşguliyet iyileştirmiyor, sadece oyalıyor seni.🪶